Berichten

Codependentie en het innerlijke kind

Ik leerde en zag dat je je Innerlijke kind op dezelfde manier behandelt zoals je ouders jou als kind hebben behandeld. In mijn geval was dat: geen aandacht ontvangen, geen liefde en koestering, ik kan me niet herinneren dat m’n ouders me ooit knuffelden, er was geen warmte. Ik werd opgevoed door dienstmeisjes, m’n ouders waren continu bezig in de slagerij en waren workaholics(en dat werd ik dus later ook! De appel valt niet ver van de boom).
Ik wist, door m’n opvoeding, niet eens van het bestaan van een Innerlijk kind, laat staan dat ik het aandacht gaf en liefhad. Charles Whitfield schrijft in z’n boek ‘Healing the child within’, dat als je je innerlijke kind niet koestert en geen aadacht geeft er een vals, onecht zelf ontstaat en dan heb je de codependentie te pakken.
Ik zat in de ontkenning dat ik uit een disfunctiuoneel gezin kwam, net als een vrouw die ik ontmoette die niet getuigde van liefdevolle aandacht voor haar innerlijke kind dus informeerde ik naar haar opvoeding hoe dat was. Ze antwoordde dat ze heel liefdevolle ouders had gehad en ik geloofde haar niet en vroeg dus door. Ik vroeg: ‘Hoe was je vader dan voor je?’ ‘O, die was er nooit’ zei ze doodleuk. Ik zei: ‘Dan ben je vreselijke in de steek gelaten en nu laat je ook je innerlijke kind in de steek!’. Het deed me goed van haar te horen dat ze nu een cursus volgt over het innerlijke kind om daar beter mee om te gaan en dat ze daar veel plezier aan beleeft.
In een disfunctioneel gezin werd je gezegd dat je niet goed genoeg bent, dat je je moet schamen, je niet zo moet zijn als je bent, etc. Je ontvangt voorwaardelijke liefde die helemaal geen liefde is en zo leert het kind codependent gedrag, namelijk dat je je moet aanpassen aan de ander en wegcijferen om ‘geliefd’ te worden, dat je de liefde van buiten mnoet krijgen. Diep van binnen voel je je de liefde niet waard omdat je ouders niet onvoorwaardelijk van je houden om wie je bent en je gaat ervan uit dat het niet aan je ouders kan liggen, maar dat het jouw fout is. Je internaliseert e.e.a. en dan ontstaat de innerlijke criticus die zegt dat je niet oké bent, niet goed genoeg. Er is veel verdrongen woede in het kind omdat het niet de liefde, warmte, waardering, erkenning en aandacht krijgt waar het behoefte aan heeft, en die woede is verdrongen omdat je ouders woede verbieden tenminste dat denk je
Ik schrijf op het moment het boek ‘woedemotivatrie & codepenentie over dit interessante onderwerp. In het disfunctiuonele gezin mag je je sowieso niet vrijelijk uiten. Niet praten, niet voelen, niet vragen is de regel. Tegenstrijdige regels opvolgen is het credo en dat is heel verwarrend en vervreemdend voor het kind dat niet leert te vertrouwen op z’n eigen waarneming en dan wordt het kind onecht ontwikkelt het een vals zelf, Whitfield heeft gelijk.
Nu is het van groot belang dat we zelf een liefhebbende ouder en volwassene voor ons innerlijke kind worden. Het innerlijke kind zal zich niet meteen openbaren het is kopschuw en achterdochtig geworden na zoveel traumatische ervaringen met ouders, volwassen en met jou
De dialoog met je innerlijke kind blijven aangaan, net zolang tot er contact komt en dan tot integratie komen om het kind mee te laten doen en ruimte te geven. Stel ook vragen wat het wil, waar het bang voor is, etc. Je zult als mens vrolijker, speelser, spontaner, authentieker en wijzer worden als het innerlijke kind meedoet en volledig en onvoorwaardelijk geaccepteerrd wordt. De Bijbel zegt het ook:’ Word als de kinderen en je zult het koninkrijk God’s binnengaan’…
Je innerlijke ouder kan je innerlijke kind geven waar het behoefte aan heeft en nooit gekregen heeft, dat is de weg naar heel worden. In de Transactionele Analyse kennen we ook de rollen Ouder-Volwassene-Kind en bij veel mensen is het kind afgescheiden van de ouder en volwassene, dat kenmerkt zich door overdreven serieusheid en zwaarmoedigheid en ernstig gedrag. Voltaire zei: ‘Ik beschouw ernst als een ziekte’. Osho wees er ook al op dat je feest mag vieren en speels mag zijn en daar heb je je innerlijke kind bij nodig. Wordt niet kinderachtig maar kinderlijk en speels, het kind kent de lerende capaciteit, stelt veel vragen, heeft interesse, is creatief, heeft energie, is echt, vergevingsgezind, etc.,etc. Dat zijn toch mooie kwaliteiten die zeer de moeite waard zijn en het leven tot Leven maken.
Voeg niet alleen jaren toe aan je leven maar Leven aan je jaren is een uitspraak die ik ooit las. Ik zat vele jaren in een beschermende een afwerende houding en verdedigde uit en dan kun je niets over jezelf leren, geen zelfkennis opdoen, terwijl ik mezelf wijsmaakte dat ik mezelf kende(-)
Het kind weet dat het nog niet weet net als de wijze Socrates die zei: ‘Nu weet ik dat ik niets weet’. en dat is en vruchtbare houding om tot wijsheid te komen, want dan ga je onderzoeken en leer je veel. Het is zelfs zo dat als je geen open en lerende houding hebt je per definitie in een afschermende en beschermende houding zit en alles vastzet en rigide bent.
Pas na m’n crisis in 1992 merkte ik dat er veel mis met me was en ging ik aan de slag met mezelf ik deed hetzelfde als Melody Beattie die ook niet begrepen werd door haar therapeuten, ook zij werd haar eigen therapeut en expert op het gebied van codependentie.

Bron: Boek ‘Je innerlijke kind integreren’ verschijnt najaar 2018

Veel mensen durven niet gelukkig te zijn….

Dat zei m’n vriend Arthur tegen me, die zelf uit een depressie is gekomen en ongelukkig was omdat hij niet zichzelf was, maar zich aanpaste aan anderen, dus codependent was. Een therapeut vroeg hem:’Wat zou je zijn zonder je problemen?’ Arthur wist daarop op dat moment geen antwoord en bedacht later dat hij niets zou zijn zonder z’n problemen, zou verdwijnen, het zou z’n dood zijn, hij was er zo mee vertrouwd, problemen waren z’n identiteit geworden. Daarna zag hij de belachelijkheid van e.e.a. in en kwam tot inzicht.

We klampen ons vast aan het bekende en vertrouwde, zelfs als dat ons kwelt. Een mooi voorbeeld daarvan is van een kind dat werd weggehaald door de kinderbescherming bij haar moeder die haar sloeg en misbruikte, het kind verzette zich hevig en reikte uit naar de moeder. Velen van ons zijn als dat kind en zoeken de vertrouwde ellende weer op, het drama. Ik denk dat het een van de redenen is van het succes van GTST, dat is ook allemaal drama en dan denk je dat het met jou nog wel meevalt als je dat ziet.

M’n vriend Arhur is nu op z’n 25ste al tot inzicht gekomen dat hij er mag zijn om wie hij is en niet hoeft vast te klampen aan problemen. Een frater van de abdij de Slangenburg zei het heel mooi over het vastklampen, hij zei:’Kijk Henny de mensen doen dit’ en toen balde hij z’n vuisten daarma zei hij ‘maar dan kun je niet vangen, je moet dit doen’ en toen maakte hij van z’n handen een kommetje, een wijze les van deze man in loslaten en overgave in Uw wil geshiede, zonder fatalistisch te zijn.

Misschien ben je op de hoogte van een onderzoek onder de Nederlandse bevolking naar geluk. Ik geloof dat 75% zei dat ze gelukkig waren en ik zeg dat ze liegen, het is hetzelfde als wanneer je vraagt hoe gaat het, de meesten zeggen dan goed en liegen en als je dan doorvraagt hoe gaat het nu echt met je hoor je het ware verhaal, in het onderzoek is niet doorgevraagd en de uitkomsten zijn dus niet valide.

Ik liep met Leon door de stad en toen zei hij tegen me:’Kijk eens naar de mensen Henny, ze hebben mooie gepoetste schoenen aan, mooie kleding en tassen vol met boodschappen en moet je nu eens kijken naar die gezichten’, daar klopte inderdaad niets van, hele ontevreden en getormenteerde gezichten zag ik, de misere straalde ervan af.

Er is lef voor nodig om je schaduwkanten bewust te maken zodat je ze meester wordt en ze geen macht meer over je uitoefenen, zolang ze onbewust blijven besturen ze je zonder dat je daar weet van hebt, je kunt geen meesterschap hebben over dingen die je niet kent en waar je je niet bewust van bent.

Rumi zei:’’Wie in zichzelf geen gebreken ontdekt is zijn eigen vijand’ en velen met hem zeiden soortgelijke dingen zie op m’n site onder het item codependentie het onderwerp ‘je eigen vijand zijn’

Bron: Boek: ‘Verrijkende inzichten’ – Henny Bos (verschijnt juni 2016 bij uitgeverij Boekenbent)

Wie bestuurt de bus?

Over dit onderwerp schreef John Powell. Hij vertelde het verhaal van een jongetje dat door z’n vader werd gekleineerd en geschoffeerd. Daardoor besloot het jongetje op 5 jarige leeftijd dat hij zich niet meer de wet door een ander zou laten voorschrijven en voor niemand zou wijken.

De jongen werd buschauffeur. Toen hij 45 jaar was reed hij met z’n bus en zag een tegenligger over een smalle brug komen. Hij wist van geen wijken, wilde niet toegeven dat het niet zou gaan en uitwijken en kreeg een frontale botsing waarbij hij het leven liet. John Powell stelde daarbij de vraag: ‘Wie bestuurde nu eigenlijk de bus?’. Precies het was niet de 45 jarige volwassene maar nog steeds de 5 jarige die van geen wijken wist.

Bij mij was het de 15 jarige, die de rebel was en protesteerde tegen alles en overal tegen was, ik was lid van de band ‘Underground team’ en we waren tegen alles, het establishment was klootten. Toen ik dat veel later pas inzag floot ik de 15 harige terug en liet hem niet langer m’n leven besturen en verzuren en besloot om niet tegen alles te zijn maar voor dingen en mensen te zijn.

Als we nog zijn als de 5 jarige zijn we codependent en willen we de liefde, erkenning, waardering en het respect van buiten halen omdat we dat vroeger niet kregen.

Een man zei: ‘Ik ben nog net als de 5 jarige alleen met dit verschil dat ik nu met een glas bier in m’n hand sta’ Jeru Kaball schreef in z’n ‘Clarity process’ ook al over een 4 jarige die ons vaak nog leidt en dat we dan behoeftig zijn en willen vangen en nemen en krijgen in plaats van uit overvloed te delen en te geven. We mogen het kind in onszelf koesteren en liefhebben maar we moeten het niet de baas laten spelen en niet onze bus laten besturen dat kan het nog niet.

Amerikanen hebben het over reenactment dat we nu op volwassen leeftijd weer de jeugdtrauma’s herhalen en uitspelen en daar zit veel in, als we onze levenslessen niet leren zullen ze zich in verhevigde vorm herhalen totdat we het inzien en ons bewust woprden van het feit dat we niet bewust en oplettend waren.

Verslavingen

Ik was rookverslaafd, work-a-holic, help-a-holic, relatieverslaafd, alcoholist en ontdekte dat het medicaties waren om de pijn niet te hoeven voelen en te vluchten in illusie en weg te blijven bij mijn ware Zelf. Achter al die verslavingen zal codependentie en door veel inspanning en studie ben ik tot interdependentie gekomen en expert geworden t.a.v. codependentie en interdependentie en counterdependentie, etc.

Door mijn interdpendentie heb ik de verslavende medicaties niet meer nodig en verlang ik er ook niet meer naar.

Meer weten bel 0314-343821 en lees mijn visie over coaching bij coaching+ en check mijn visie over verslaving zoekfunctie is het loupje rechts in de oranje balk zoek naar verslaving

Succes toegewenst bij je acties naar interdependentie en zelfrealisatie

Bezoek ook eens het codependentie-netwerk je kunt er gratis lid van worden en veel van leren