Het verhaal van Andrea

Nancy Groom schrijft in haar boek ‘From bondage tot bonding, escaping codependency’ over ene Andrea, die in een disfunctioneel gezin is opgegroeid en al op 10 jarige leeftijd voor gezinsleden moest zorgen, zo leerde ze dat je er pas mag zijn als je helpt. Het is niet verwonderlijk dat ze er haar beroep van maakte en kinderen uit disfunctionele gezinnen ging helpen. De mensen van de kerk waar ze lid van was bewonderden haar om haar successen en kracht en positiviteit en dat deed haar ego goed, ze teerde daarop, want ze voelde zich vaak onbegrepen en alleen. Zij kreeg geen hulp en wees contacten met gezonde mensen af, alleen probleemgevallen interesseerden haar.

Om van zichzelf vast te stellen dat zij ook behoeftig was zou niet alleen naar hebben gevoeld en afstotelijk hebben gewerkt maar was zelfs beangstigend voor haar en ze liep weg voor haar angst(als afweer van oude pijn, zie PRI). Het voelde voor haar beter om de leiding te hebben in het contact met anderen. Een therapeut was de enige die de waarheid over Andrea zag en dat Andrea geshockeerd zou zijn als ze zou ontdekken dat ze eigenlijk een diepe zelfverachting en woede in zich had, die werden verborgen achter de uiterlijke schijn van succesvolle helper.

Ik ken ook veel therapeuten die de melk optrekken als je ze attendeert op codependente trekken, ze willen daar niks van weten en voor hen moet je ‘het geval’ zijn anders ben je niet interessant en willen ze niets van je weten, er is geen enkele zelfreflectie en ze blijven dus slachtoffer van hun eigen codependente gedrag.

Moraal van het verhaal is dat de massa in je ‘Ideaal ik-vertoning’ trapt en blind en doof is voor wie je werkelijk bent en wat het ergste is dat je er zelf ook blind en doof voor bent. Een meester vertelde over de ellendige toestand van een leerlng zonder z’n naam te noemen, toen de meester uitgesproken was zei de leerling:’Wat ben ik blij dat u het niet over mij heeft, want degeen die u beschrijft is er ellendig aan toe’, zo slecht kennen we onszelf en geloven we ook in de rol die we spelen in plaats van echt en authentiek te zijn

Het verhaal over Andrea staat ook in m’n boek ‘Anderenwaarde, over codependentie’, dat in april 2012 verschijnt en een voorintekenprijs van 17,50 kent in plaats van de normale prijs van 21,50, je kunt het bij mij bestellen voor 1-4 a.s.

God

In de Bijbel staat dat God de mensen naar zijn evenbeeld heeft geschapen, maar het omgekeerde is ook waar: de mens schept een god naar zijn beeld en gelijkenis. Tegen m’n tante Riek zei ik, toen ze beweerde namens God te praten:’De mensen kunnen nog geen pier, geen wurm maken maar ze maken goden bij de vleet en dat doet u nu ook!’

Ik ken een christelijke vrouw die nogal dominant is(en dus onzeker) en beweert God goed te kennen en te doen wat Hij wil. Daarmee plaatst ze zichzelf op een voetstuk en denkt het beter te weten. Ze is helemaal niet liefdevol en van mededogen heeft ze zelfs nog nooit gehoord. Ze heeft humor ten koste van de ander en roddelt wat een hele negatieve energie is en ook laf omdat je degeen waarover je roddelt het niet eerlijk en recht in z’n gezicht durft te zeggen en dat is achterbaks en verwerpelijk gedrag

Toen ik in de psychiatrie kwam met een psychose dacht ik dat ik God was. Ik leek alles te doorzien en alles te weten en schreef als een razende alles op. Toen ik uit de psychose kwam was ik veranderd. Ik wist dat het gevoel God te zijn de waarheid heel dicht benadert. In het oosten zeggen ze: Tat vam asi: Dat zijt Gij’ Goddelijk dus maar wel een deel van dat goddelijke geheel, maar in dat deel zit ook weer het geheel net als bij een hologram.

God kennen is Hem van z’n troon stoten en er zelf op gaan zitten. Toen ik bij een vriend de woorden van Gerrit Jansen aanhaalde was hij het daar niet mee eens en riep fel:’Is Gerrit soms God!!’. Ik zeg net zoveel God als jij bent, hij doet niet voor je onder ook al denk je nu van wel.

Ik maak me geen beeld van God. Hoe kun je de oneindigheid voorstellen en begrijpen laat staan kennen?. Ik ga ervan uit dat God liefde is en daar heb ik genoeg aan en probeer dat te manifesteren. Ik zie God in alles en iedereen, hij is voor mij overal. M’n kinderliedje waar ik zoveel van hield was:’Op bergen en in dalen ja overal is God’.

Een vriendin zei:’Waar ego is daar kan God niet zijn’ en daar zit veel in want het ego wil de absolute macht, de alleenheerschappij en dult niemand boven zich.

Als je God wilt leren zien moet je naar de mensen kijken die naar z’n evenbeeld zijn geschapen en om de mensen te kunnen zien moet je eerst jezelf zien en daar ontbreekt het de meeste mensen aan.

Ze doen zichzelf vreselijk tekort en zijn vaak hun eigen vijand en niet geheeld, laat staan één met God, met Liefde. Aan de vruchten kent men de boom dus kijk naar je gedachten, gevoelens en handelingen of ze op één lijn liggen en het lied van de Liefde zingen

Een kind zei tegen z’n moeder:’Ik ga een tekening van God maken’. ‘Dat kan toch helemaal niet’ zei de moeder, waarop het kind zei:’Wacht maar tot de tekening af is’

 

 

 

Aankondiging nieuw boek

In april 2012 zal m’n boek ‘Anderenwaarde, over codependentie’ verschijnen. Het is op dit moment in productie bij uitgeverij Boekenbent. Hier volgt de inhoudsopgave om een indruk te krijgen van de inhoud van ca. 200 pagina’s. Het boek zal 21.50 euro gaan kosten, er is een voorintekenprijs van 17,50 als je voor 1-4-2012 het boek bij me bestelt

Inhoudsopgave

Voorwoord

Vragen

Kenmerken van codependentie

Hoe ontdek je je codependentie?

Begrip & codependentie

Codependentie versus leren

Codependente wereld

Definities van codependentie

Codependentie als spiegel van jezelf

Codependentie & ego

Symptomen van codependentie

De gevolgen van codependentie

Het V-O-M-responspatroon

Controle & codependentie

Woede naar jezelf, je eigen vijand zijn

Peoplepleasers & codependentie

Dependent versus anti-dependent

Is aardig zijn codependentie?

Paravisie over codependentie (interview)

PRI en codependentie

Codependente spelletjes die mensen spelen

Wat houdt je tegen?

Persoonlijke grenzen

Verdrongen woede

De codependente helper/redder

Kritiek op codependentie

Wegen naar herstel

Robin Norwood

Mijn codependentie

Karpman Drama Triangle

Codependentie versus counterdependentie

Hoe kwam ik achter m’n codependentie

Intradependentie

De vier ontwikkelingsstadia/fasen

Subpersoonlijkheden

Welke rollen spelen wij t.o.v. onze partner

Codependency in onze muziekcultuur

Test codependentie

Hoe kom je van je codependentie af?

Hoe geef je liefde aan jezelf?

Codependentie & het Innerlijke kind

Nog wat codependentie grappen

Een artikel over bewustzijn

Van codependentie naar interdependentie

Het herkennen van een narcist

Dankwoord

Verantwoording

Codependency literatuur

 

Codependentie & het Innerlijke kind

Ik leerde en zag dat je je Innerlijke kind op dezelfde manier behandelt zoals je ouders jou als kind hebben behandeld. In mijn geval was dat: geen aandacht ontvangen, geen liefde en koestering, ik kan me niet herinneren dat m’n ouders me ooit knuffelden, er was geen warmte. Ik werd opgevoed door dienstmeisjes, m’n ouders waren continu bezig in de slagerij en waren workaholics(en dat werd ik dus later ook! De appel valt niet ver van de boom).

Ik wist, door m’n opvoeding, niet eens van het bestaan van een Innerlijk kind, laat staan dat ik het aandacht gaf en liefhad. Charles Whitfield schrijft in z’n boek ‘Healing the child within’, dat als je je innerlijke kind niet koestert en geen aadacht geeft er een vals, onecht zelf ontstaat en dan heb je de codependentie te pakken.

Ik zat in de ontkenning dat ik uit een disfunctiuoneel gezin kwam, net als een vrouw die ik ontmoette die niet getuigde van liefdevolle aandacht voor haar innerlijke kind dus informeerde ik naar haar opvoeding hoe dat was. Ze antwoordde dat ze heel liefdevolle ouders had gehad en ik geloofde haar niet en vroeg dus door. Ik vroeg: ‘Hoe was je vader dan voor je?’ ‘O, die was er nooit’ zei ze doodleuk. Ik zei: ‘Dan ben je vreselijke in de steek gelaten en nu laat je ook je innerlijke kind in de steek!’. Het deed me goed van haar te horen dat ze nu een cursus volgt over het innerlijke kind om daar beter mee om te gaan en dat ze daar veel plezier aan beleeft.

In een disfunctioneel gezin werd je gezegd dat je niet goed genoeg bent, dat je je moet schamen, je niet zo moet zijn als je bent, etc. Je ontvangt voorwaardelijke liefde die helemaal geen liefde is en zo leert het kind codependent gedrag, namelijk dat je je moet aanpassen aan de ander en wegcijferen om ‘geliefd’ te worden, dat je de liefde van buiten mnoet krijgen. Diep van binnen voel je je de liefde niet waard omdat je ouders niet onvoorwaardelijk van je houden om wie je bent en je gaat ervan uit dat het niet aan je ouders kan liggen, maar dat het jouw fout is. Je internaliseert e.e.a. en dan ontstaat de innerlijke criticus die zegt dat je niet oké bent, niet goed genoeg. Er is veel verdrongen woede in het kind omdat het niet de liefde, warmte, waardering, erkenning en aandacht krijgt waar het behoefte aan heeft, en die woede is verdrongen omdat je ouders woede verbieden tenminste dat denk je

Ik schrijf op het moment het boek ‘woedemotivatrie & codepenentie over dit interessante onderwerp. In het disfunctiuonele gezin mag je je sowieso niet vrijelijk uiten. Niet praten, niet voelen, niet vragen is de regel. Tegenstrijdige regels opvolgen is het credo en dat is heel verwarrend en vervreemdend voor het kind dat niet leert te vertrouwen op z’n eigen waarneming en dan wordt het kind onecht ontwikkelt het een vals zelf, Whitfield heeft gelijk.

Nu is het van groot belang dat we zelf een liefhebbende ouder en volwassene voor ons innerlijke kind worden. Het innerlijke kind zal zich niet meteen openbaren het is kopschuw en achterdochtig geworden na zoveel traumatische ervaringen met ouders, volwassen en met jou

De dialoog met je innerlijke kind blijven aangaan, net zolang tot er contact komt en dan tot integratie komen om het kind mee te laten doen en ruimte te geven. Stel ook vragen wat het wil, waar het bang voor is, etc. Je zult als mens vrolijker, speelser, spontaner, authentieker en wijzer worden als het innerlijke kind meedoet en volledig en onvoorwaardelijk geaccepteerrd wordt. De Bijbel zegt het ook:’ Word als de kinderen en je zult het koninkrijk God’s binnengaan’…

Je innerlijke ouder kan je innerlijke kind geven waar het behoefte aan heeft en nooit gekregen heeft, dat is de weg naar heel worden. In de Transactionele Analyse kennen we ook de rollen Ouder-Volwassene-Kind en bij veel mensen is het kind afgescheiden van de ouder en volwassene, dat kenmerkt zich door overdreven serieusheid en zwaarmoedigheid en ernstig gedrag. Voltaire zei: ‘Ik beschouw ernst als een ziekte’. Osho wees er ook al op dat je feest mag vieren en speels mag zijn en daar heb je je innerlijke kind bij nodig. Wordt niet kinderachtig maar kinderlijk en speels, het kind kent de lerende capaciteit, stelt veel vragen, heeft interesse, is creatief, heeft energie, is echt, vergevingsgezind, etc.,etc. Dat zijn toch mooie kwaliteiten die zeer de moeite waard zijn en het leven tot Leven maken.

Voeg niet alleen jaren toe aan je leven maar Leven aan je jaren is een uitspraak die ik ooit las. Ik zat vele jaren in een beschermende een afwerende houding en verdedigde uit en dan kun je niets over jezelf leren, geen zelfkennis opdoen, terwijl ik mezelf wijsmaakte dat ik mezelf kende(-)

Het kind weet dat het nog niet weet net als de wijze Socrates die zei: ‘Nu weet ik dat ik niets weet’. en dat is en vruchtbare houding om tot wijsheid te komen, want dan ga je onderzoeken en leer je veel. Het is zelfs zo dat als je geen open en lerende houding hebt je per definitie in een afschermende en beschermende houding zit en alles vastzet en rigide bent.

Pas na m’n crisis in 1992 merkte ik dat er veel mis met me was en ging ik aan de slag met mezelf ik deed hetzelfde als Melody Beattie die ook niet begrepen werd door haar therapeuten, ook zij werd haar eigen therapeut en expert op het gebied van codependentie.